خانه اجتماعی نارنجی پوش نیم نگاهی به مشارکتهای شهروندی

نارنجی پوش نیم نگاهی به مشارکتهای شهروندی

نارنجی پوش شرح دغدغه های شهر وندی

فیلم نارنجی پوش در سال ۲۰۱۲ ساخته شد کارگردان و تهیه کننده آن داریوش مهرجویی و نویسندگان این فیلم داریوش مهرجویی و وحیده محمدی و تاریخ انتشار آن ۳ اردیبهشت ۲۰۱۲ است که بی تردید می توان گفت: اسم داریوش مهرجویی یادآور بهترین آثار سینمای معاصر ایران است آثاری که خود خالق آنها بوده است و در اکران عمومی توانسته مورد توجه و استقبال تماشاگران و مخاطبان باشد فیلمهایی مانند گاو ،هامون و لیلی را می توان نام برد. فیلمهایی که در آن به محتوا و مضمون آنها و همچنین فرم و ساختارشان توجه نموده است توجهی که شاید مهرجویی در فیلم نارنجی پوش اعمال نکرده است .

در فیلم نارنجی پوش شاهد نوعی ساده انگاری در شخصیت پردازی و فیلمنامه، ساده انگاری در فرم و حتی ساده نگری در کنترل و هدایت بازیگران هستیم.

فیلم نارنجی پوش به جای اینکه بنای کار خود را بر یک قصه پردازی درست و شخصیت پردازی صحیح بنا نهد بنای خود را بر بازی و حرکات سست حامد بهداد بنیان نهاده است که تاثیر گذاری کم رنگی بر مخاطب می گذارد .

حتی یکی از سکانسهای ضعیف و ناچسبی که بسیاری آن را نقد کرده اند دیدار شهردار تهران از حامد بهداد بدون زمینه قبلی و زمانی که در بیمارستان بستری بود به ملاقات او می رود و با وجود اینکه ضرباتی به سر حامد بهداد خورده و دوری از فرزندش با دیدن شهر دار انرژی مضاعفی می گیرد که بسیاری از تماشاگران به این سکانس پوزخند می زنند و تمسخر می کنند .

این فیلم قطعا نمی تواند درقد و قامت سینمای مطلوب ما باشد اما شاید بتوان گفت: حرفی که برای گفتن می تواند داشته باشد این باشد که زباله های ذهنی را از خودمان دور کنیم تا دچار بیماریهای روانی نشویم در واقع زدودن ذهن از کدورت و غبار که شاید بتوان گفت: یکی از لایه های پنهان نارنجی پوش باشد و شاید بتوانیم بگوییم که مهرجویی اندیشمند به مهرجویی منتقد اجتماع تبدیل شده است که بدون شک حرف اصلی فیلم نارنجی پوش ترویج آشغال زدایی ،پاکیزگی و نظم می باشد .

ناکامی مهرجویی در نارنجی پوش

در این فیلم کارگردان قاصر از آن است که بتواند فضای داستانی و حس مناسبی برای بیننده ایجاد کند .

به اعتقاد گروهی نارنجی پوش را بیش از هر چیز باید یک فیلم تبلیغی نامید ولی می توان این فیلم را یک فیلم عمیق فلسفی هم دانست که در پس این ظاهر سازیها و رنگ و لعابها، نویسنده به سراغ نکات ریزی رفته است که مخاطب عام از یافتن آنها عاجز است در هر صورت نمی توان این فیلم را با فیلمهای قبلی مهرجویی مقایسه کرد چرا که این فیلم با تمام ویژگیهای خاصی که برای خود کارگردان دارد ولی از نظر مخاطبین و تماشاگران این فیلم را افول هنری مهرجویی می دانند چرا که کلا سبک مهرجویی در این فیلم با فیلمهای دیگرش بسیار متفاوت است .

حال چیزی که می توان گفت: اینست که بازی لیلا حاتمی و حامد بهداد غلو شده و غیر واقعی است عدم شناخت فضا و موقعیت کارکترها و ادا درآوردنها و بازی را بازی کردنها موجب می شود که بازی آنها به صورت تصنعی وکلیشه ای باشد .

شاید بتوان گفت: در این فیلم تنها چیزهایی را که می توان از آن متوجه شد توجه به نظافت و پاکیزگی شهر و محیط و مشارکتهای شهروندی است .

اعظم علی پور

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

هشت − پنج =